nederland (2)

Mijn vorige post over mijn trip naar Europa was ik bij Shareen en Vincent thuis en hadden we net de o’Connells op het vliegtuig gezet. Die zelfde avond zijn Shareen en ik nog in centrum van A’dam geweest en hebben we nog een paar (ik precies 1) calvadosjes achterover geslagen.
De volgende ochtend schnell naar Schiphol gesneld om in de grasgroene Air Lingus kist richting Cork te vliegen. Vincent kon niet mee want die ging met zijn vader een long weekend naar Berlin.



Op het geheel vernieuwde Cork Airport wachtte onze vader enn Jules en Tim ons op. Terry was aan het werk. Thuis meteen aan de niertjes gegaan, heerlijk.
Zaterdag zijn we Cobh in geweest om een bezoekje te brengen aan Tim’s flat. Shareen had die nog niet gezien. Ook zijn we in Ashton geweest waar Paddy met vrouw en zijn twee jongste zonen Conner en Felix wonen. In de oude keuken hebben zijn een grote tafel staan waardoor de keuken een mooie leefruimte is geworden.
Die avond hebben we nog een leuke borrel meegemaakt bij Gussy de buurman. De wijnglazen waren enorm en zijn dochter bleef ze maar volschenken.



Zondag zijn we naar Killarney gereden om eens te kijken waar Jules woont en werkt. Mooi stadje en hele mooie surroundings. Jules woont midden in het centrum. Het weer sloeg die dag om naar storm zodat zelfd zelf de famous mountains niet meer te zien waren. Op de terugweg zijn we eerst nog naar Middleton gereden om daar geweldig thais te eten. De red curry was de beste.



Maandag zijn Jules, Tim, Shareen en ik naar Dublin gegaan. Dat kost je met trein ongeveer drie uur. De treinen daar zijn geweldig mooi, veel mooier dan die kille design speelgoeddingen in Nederland. De WC is geheel geautomatiseerd en alles gaat met knoppen. In Dublin veel rondgebanjerd. Ons orientatiepunt was een sexshop in een drukke winkelstraat we we telkens weer op uit kwamen. Die dag was Aggie overigens jarig en ik sprak haar nog in een of andere marketplace met tweedehands spullen. Aan het eind van de dag italiaans gegeten in een klein restaurantje waar iedereen in de keuken en bediening italiaans was.



Dinsdag nog in Cork geweest. Dinsdagavond afscheid genomen van Terry en Tim ondat die de volgende dag weer aan het werk moesten. En woensdag dus door Jules en mijn vader op het vliegtuig gezet.



De rest van de dagen in Nederland besteed aan contact met oude vrienden en familie. Zo heb ik nog met Alfred Popken in een bar in Kijkduin gezeten. Meer bier gedronken als oncologisch verantwoord. We hadden elkaar tien jaar niet meer gezien maar ik herkende hem uit de verte aan zijn loop. En het is weer net alsof je elkaar een paar weken geleden voor het laatst gezien heb.

Ook ben ik nog met Tommy en Leo naar Antwerpen geweest. Tommy viel in bij zijn oude band Axioma. Ze traden op in Cafe Local en klik hier voor fotoreeks van die avond. Leo kende die tent en ging dus ook mee.
Toevallig had ik die dag ook Ron Lindhoudt opgebeld voor een afspraak en laat die nou net die zelfde avond een date hebben in Cafe Local. Dus die kwam ik daar ook tegen. Leuke avond maar wel lange reistijden. Ik lag om half zes in bed en Tommy pas om zeven uur.



De terugvlucht was goed. Ik was precies 30 uur voor take off online en kreeg direct stoel 35J toegewezen bij zo’n emergency exit, dus weer lekker beenruimte. Naast mij zat een vent die op weg was naar Tortola voor een rampenconferentie. Hij is van beroep crisismanager maar ging daar ook om zijn Ikea lijkenkisten aan de man te brengen. Hier zie je hem op zijn website. Leuke gesprekken met hem gevoerd.

Op Hato schrok ik van Brian en Romy. Ik was vergeten hoe groot ze waren. De koffer met kadootjes ging niet meteen open. Brian en Romy kregen die pas de volgende ochtend van Sinterklaas.

Bogota (2)

Klik op deze link voor een fotoserie die tijdens de Shakira trip van Aggie en Linda zijn gemaakt.

nederland

Zit nu even in het huis van Vincent & Shareen. Marisa, Carl en de meisjes hebben we net op het vliegtuig naar Hong Kong gezet. "I like you" zei Eva nog tegen ons bij het afscheid. Morgen vlieg ik met Shareen naar Ierland.

Afgelopen dagen was helemaal dedicated aan Marisa en haar familie. Dus ook alleen maar bij hun gezeten in het Kijkduinpark. Al twee keer babi pangang gegeten en ook al twee keer een patatje. Aan mijn broek merk ik dat ik ben aangekomen.

Het weer is hier zwaar klote. Koud en veel nattigheid, een trieste bende. Shareen en Vincent zijn nu naar de makelaar. Volgens mij gaan we later nog de stad in. Wil vandaag even niet te zwaar eten.

De vlucht naar Nederland ging trouwens lekker. Ik kreeg een plaats bij de nooduitgang zodat ik mijn benen kon strekken. En dat scheelt zo veel. Ik zat midden tussen de cameraploeg die mee was gereist met de koningin. De koningin zat zelf ook aan boord. Heb haar wel op Hato in zo'n winkeltje gezien. Klein vrouwtje met een grijze helm.

O, o, wat een somber weer.

Bogota

Samen met mijn vriendin Linda was ik voor 4 dagen in Bogota, Colombia. Reden voor deze trip was het bijwonen van een concert van de colombiaanse zangeres "Shakira" in het Simon Bolivar Park en natuurlijk shoppen in de malls. Motorola en Movistar waren de sponsors, dus geld genoeg om er een perfecte show van te maken. Het was indrukwekkend, 70.000 mensen-uitverkocht!

Klik hier voor wat meer info van haar tour.

De andere dagen hebben we veel tijd doorgebracht in de verschillende malls in de Zona Rosa. In het week-end is het hier gezellig, veel restaurants, bars en terrasjes. In tegenstelling tot de meeste verhalen, hebben we Bogota ervaren als een veilige stad zonderen zakkenrollers en bedelaars. Het enige wat tegenviel waren de typische colombiaanse gerechten die bijna niet te vreten waren. Maar ja, ook dit is een kwestie van smaak. We hielden het daarna maar bij de grill.

Bogota, maar anderhalf uur vliegen hier vandaan, is voor herhaling vatbaar!

santo domingo

De vijf dagen Sto. Domingo zijn achter de rug. Woensdag vertrokken we met een uur vertraging vanuit de nieuwe luchthaven. Doordat het zo onbekend is krijg je in de nieuwe vertrekhal al het idee dat je in het buitenland bent. We vlogen met Aeropostal, de zielige luchtvaartmaatschappij uit Venezuela waarbij de ketchup en mayonaise hard nodig zijn im het broodje kaas en ham nog wat smaak te geven.

Marisol en Argenis haalden ons op in Santo Domingo. De koffers in de achterbak met de klep gewoon open. Pas toen we in de Calle Geoconda waren realiseerde ik me hoe makkelijk het geweest zou zijn voor iemand om een koffer mee te nemen.

Maciel en Lisbeth, de kinderen van Marisol waren blij Brian en Romy weer te zien. Wij verbleven in het zelfde huis als de vorige keer (van Marisol's oma).




De volgende dag zijn we naar de stad gegaan om onder andere naar een gitaar te kijken. Via de gele gids ontdekte ik dat er een straat was waar meerdere grote muziekzaken waren gevestigd. Terug in Calle Geoconda ontmoetten we Leo die net was aangekomen. Hij, Aggie & Marisol moesten die zelfde avond nog naar de kerk om instructies te ontvangen in verband met de doopsel van Montserat, ook wel "Monse" genoemd.

De volgende dag (vrijdag) weer naar de stad, maar nu met zijn allen om een gitaar te kopen. Leo was op zoek naar een cubaanse tres maar die bleek niet verkrijgbaar in la capital. Ik vond er uiteindelijk wel een. Aan het einde van de middag zijn we naar een soort resortje geweest met zwembad. Aggie ging niet mee want die was inmiddels een beetje ziek geworden. De kinderen lekker zwemmen en Marisol, Leo, nog een tante van Marisol en haar zoon en ik aan het bier.

Opeens paniek want er liep een soort tarantula over ons terras. De dominicanen noemen het een 'cacata'. Meteen werd ie doodgemaakt want ze kunnen je aanvallen en bijten. Niet giftig, wel hoge koorts hou je eraan over. Romy heeft daarna geen voet meer op de grond gezet. Maar wel een mooie ervaring om op school te vertellen.

Die zelfde avond ben ik nog met Leo, Marisal en Argenis naar een perico ripiao geweest. Die gasten speelden met ongelofelijk, snel, veel energie en plezier. Vooral de tamborero (nog een tiener) was geweldig. Maar de guiro blijft ook altijd indrukwekkend.




Zaterdagochtend naar de kerk voor de doop van Montserat. Toen de fotograaf een foto van Monse maakte ging ze meteen de 'Perrito' dansen. En 's avonds de BBQ ter ere van Monse. Argenis was in charge of het vlees. De marinade was zoals ik hem graag heb: een mix van bbq saus, honing en worchester saus. En pure rum om de tongen wat nog losser te maken en het volume nog hoger te krijgen, Dionis (peetvader) had zijn auto met de speakers richting ons geparkeerd, zodat de bachatas ons lekker om de oren vlogen.

Ikzelf collapsde rond 12 uur, de rest ging om 2 uur naar bed. Het feestje werd verstoord door een dronkelap die voor de colmado in de goot buiten bewustzijn raakte. Zelfs het ijskoude water uit de jug kreeg deze kerel niet wakker. Pas later toen ze ijsblokjes op zijn borst hadden gelegd gaf hij weer teken van leven. De volgende dag zagen we hem weer, al bloemen verkopend, door de straat lopen.

Zondag naar huis. Bij het afscheid begon Romy opeens te huilen. "Ik ga ze missen" zei ze. Gevoelig type is ze. Maar vooral Romy heeft het enorm naar haar zin gehad daar. Ze had zoveel meisjes om mee te spelen.

Wederom een leuk verbijf gehad in de Calle Geoconda. Alleen jammer dat Brian en Aggie de helft van de tijd ziek waren.

vertrek

Vandaag vertrekken wij voor 5 dagen naar Sto. Domingo. Monserat wordt
zaterdag a.s. gedoopt en Aggie is de peetmoeder. We verblijven weer
bij de familie in de hoofdstad. Ben van plan een bachata gitaar te
kopen.

Wij zijn te bereiken op:
Calle Geoconda 20
Las Palmas de Herreras Santo Domingo
Republica Dominicana
telefoon: 001 809 924 4857 of 001 809 925 7704 (wel spaans praten)

Hasta la vista.

plesteesen & kompuitr
Tijdens ons verblijf in nederland vroegen we ons toch af wat de impact van ons buitenlands verblijf zonder hun op Brian en Romy zou zijn. Bij Brian uitte zich dat bij onze aankomst als volgt.

Brian had een rugzakje mee naar Hato genomen toen hij ons ging ophalen. Daarin zaten wat tekeningen die hij voor ons gemaakt had. Maar als eerste pakte hij er a-viertje uit met een vragenlijstje die ik moest beantwoorden. Hij vinkte de vakjes aan bij elk antwoord (vinkje bij positief antwoord, een kruisje bij ontkenning). Zijn enquete liep als volgt:

snoep (heb je gesnoept)?

gaat (hoe gaat het)?

oper (ben je geopereerd)?

klaar (ben je nu helemaal klaar)?

plesteesen (heb je een play station voor me meegenomen)?

kompuitr (heb je een computer voor ons meegenomen)?

Updatje uit 0031
Afgelopen donderdag nog wat computer cursussen gegeven aan mijn moeder en een Mac Mini gekocht. Vrijdag naar Budy en Lien (013) geweest en daar Argentinie naar huis zien gaan. Budy was boos.



Zaterdag ochtend naar 00353 gevlogen. Aggie is bij Leo in 070 gebleven. Jules en mijn vader waren net die ochtend vroeg met de boot in Ierland aangekomen. Janet van Margaret logeerde logeerde nog bij mijn vader en Terry. Ik herkende haar meteen, alleen waren er wat meer rimpels bijgekomen.
Die middag nog Engeland-Portugal gezien met Jules en Tim in een pub in Cork.




Zondag zijn we naar Tim's flat in Cobh geweest. Mooi flatje met uitzicht over de haven. De drempel van zijn voordeur zat onder het bloed van de buurman die een tijdje geleden met zijn dronken kop de trap naar beneden was gestort. Tim vond hem 's ochtends in een grote plas bloed liggend voor zijn deur. Bernard woont ook in bij Tim's, al zit hij nu voorlopig even op Antartica.
Die avond nog lekker ge-BBQ-ed, het Ierse vlees is echt geweldig. Overigens was het al die dagen mooi weer in 00353 en geen druppeltje regen gezien. Later op de avond met Tim biertjes gepakt in Cobh. Jules was inmiddels al naar Killarney afgereisd om in zijn nieuwe flat in te trekken. Hij deelt een huisje met een collega van hem.
Na de biertjes in Cobh werd ik door een taxi afgezet bij Ashgrove en dacht wel even naar boven te lopen. Wist echter niet dat je op het pad naar boven 's avonds helemaal niets ziet door al die bomen. Ik dacht dat mijn ogen eerst even aan de duister moesten wennen maar dat gebeurde niet. Was best eng maar heb het gehaald.




En dus maandag vroeg weer terug naar 0031. Wel handig hoor die Self Check in zuilen, heb hele lange rijen kunnen omzeilen. Shareen haalde me op op Schiphol en zijn naar Voorschoten gereden. Daar hebben we Aggie van het station opgehaald en eerst in in het dorp gewandeld. Daarna naar mijn oudere lagere school en oude ouderlijk huis. We mochten de school binnen. Hoorde toen nog een jongetje tegen zijn klasgenootje (of de lerares?) zeggen: "Rot op gore lesbie". De school was niet veel veranderd, maar kwam er laatst achter dat die over 2 jaar tegen de grond gaat.



Inderdaad staat die rooie boom die mijn vader nog geplant het voor ons oude huis. We zijn ook nog naar het winkelcentrum geweest, maar helaas was de snackbar dicht. Het is wel allemaal heel groen geworden in Noord Hofland.
Daarna tante Mia een onverwacht bliksembezoek gebracht. Ze was niet thuis toen we aanbelden maar kwam net op haar fiets aanscheuren toen we een briefje in haar brievenbus wouden achterlaten.



Op naar Adelbert College. Dat was wel helemaal verbouwd. We kregen een complete rondleiding van de congierge die helemaal gefixeerd was op het beheersen van grote groepen, op vernieling gerichte jongeren. Helaas liet hij ons meer de nieuwbouw zien als het oude gedeelte. Heb nog wat schoolbanken zien staan uit mijn tijd daar.

Dinsdag was een rustdag. Laat opgestaan en 's middags naar Loosduinen geweest om spullen in te kopen voor de gasten van die avond. 's Avonds kwamen dus Vincent, Ninon, Ferry en Alisa, Pierre en Heleen en Nora. Shareen was er al. Door het bezoek heb ik Brazilie - Frankrijk gemist maar er is meer dan alleen een WK.




Woensdag laatste dag. Nog in Den Haag geweest met Shareen en mijn moeder en nog met Reina en Aggie op het terras bij de Zwarte Ruiter gezeten. Verder was het een dag van inpakken en opruimen. Eerst nog de oude computer van mijn moeder onder de douche gezet, maar later voor de zekerheid toch maar de hard disk eruit gesloopt.



Donderdag is dag waar we aan een reis van totaal zo'n 16 uur begonnen (van voordeur tot voordeur dan). Tussenstop op St. Maarten is vervelend, kost toch zo'n 2 uur. Gelukkig hebben mijn Sudoku's de vliegtrip wat veraangenaamd. De kinderen stonden klaar op Hato en vooral Romy bleef niet stil.



Resumerend, de verwachtingen die we hadden ten aanzien van de bezoeken aan de Daniel de Hoed kliniek waren (gelukkig) te hoog. Het is bij een gesprek en een beenmergpunctie gebleven. Eigenlijk dus goed nieuws. Blijf de pillen vooral slikken en we zien u wel weer terug bij resistentie. En daar heb ik natuurlijk helemaal geen haast mee.
Na de punctie hebben we er een vakantie van gemaakt waarbij Aggie en in elkaar helemaal vrij hebben gelaten. Ik heb hierdoor veel tijd aan mijn familie kunnen besteden en ben daar dus o.a. alsnog voor naar Ierland gevlogen. Aggie heeft veel tijd met Leo en haar vrienden en familie kunnen doorbrengen. Al met al dus een goede formule.

Ik ben van plan toch elk jaar even richting nederland en ierland te gaan. Dat wordt dan wel alleen en gebruik makend van de aanbiedingen van de luchtvaartmaatschappijen, anders wordt het te duur. Ik wil geen jaren meer hebben tussen het weerzien.

Lees verder ook nog deze relaas%20nl.pdf voor meer info over de trip.

hoelanda
Hier een updatje uit 0031. Ik zal deze post later nog wat bijwerken met fotos.
Wat hebben wij tot nu toe gedaan?

Uiteraard eerst aangekomen op Shiphol waar wij werden opgewacht door moeder en zus. En Vincent, de nieuwe vriend van Shareen sinds een kleine 3 jaar! Hij is kok in de snackbar waar Shareen serveert (De Reiger in Amsterdam). Budy en Lien zaten vast in de file maar ook die zagen we nog op Schiphol. En ook Dineke was langsgekomen.



We zijn verleden week naar de Daniel de Hoed kliniek geweest (Shareen ook meegeweest). We hebben daar een intake gehad met dr. Zijlmans en heb afgelopen maandag een beenmergpunctie gehad. Viel best mee, maar lekker is anders. De uitslag krijg ik in 5999 te horen. Ik wou daar eerst nog voor in 0031 (dus terugvlucht verzetten) blijven, maar volgens de dokter is dat niet de moeite waard. Wordt toch de komende x jaar Glivec slikken, en bij resistentie volgt een beenmergtransplantatie. Moet bij dat woord altijd aan bouillon denken.



Afgelopen maandag tot en met woensdag was Tim in 0031. Hij logeerde bij Shareen. Dinsdag zijn Aggie en ik naar Mokum gereisd waar we dus Tim ontmoetten. Sinds vier jaar hem niet meer gezien. Eerst bij Shareen geontbijt, toen her en der door Amsterdam gelopen, mijn eerste bier sinds 7 mei gedronken bij Stevens en daarna gevroten in de Reiger. Daarna met zijn allen gelogeerd bij Vincent en Shareen.



De volgende dag met zijn alleen naar Scheveningen gereden om daar mijn vader en Jules te ontmoeten. Jules had ik ook vier jaar niet meer gezien. Daar hebben we met zijn allen in Ducdalf gegeten. Tim werd daarna door Vincent en Shareen op Schiphol gedropt en wij zijn toen naar de flat van Leo gebracht.



Sinds gister zit ik weer in de George Bizet straat. Het lijkt hier inmiddels een internetcafe. Ik heb een laptop voor mijn moeder gekocht (met haar geld) en ze is nu aangesloten op breedband. Dus ook eindelijk Skype kunnen installeren. Gelukkig kan ik hier dus nu ook breedbanden. Heb zelf daarnet nog een MacMini gekocht die ik als tweede computer ga gebruiken waar ook de kinderen op kunnen raggen.

Zaterdag ochtend vlieg ik naar Ierland voor een bliksembezoek en kom maandag ochtend weer terug.

mobiel
We zijn nu in nederland tijdelijk bereikbaar op 06-24197976.

Dit heb ik per 29 juni aangepast, ik had wat cijfers door elkaar gegooid.

colombia
Jullie begonnen waarschijnlijk al te twijfelen of ie nog wel gegaan was. Toch ben ik er geweest.

Er zijn twee vluchten met Avianca nodig om in Medellin te komen. Avianca is een prima maatschappij. In Bogota hadden we 2 uur wachttijd. In de airport heb je echter karretjes met drank die rondrijden. Met 16 zuiplappen om dat karretje heen kon die nergens meer naar toe.

In Medellin werden we opgewacht door Jairo (broer van Angelica, vrouw van Piti) met bus. Gedropt in Sheraton. Ik ben meteen gaan pitten, sommigen hebben die avond nog tot een uur of 5 in Mango's gezeten. Een grote discoteek met uiteraard heel veel Colombiaanse vrouwen (echter ook net zoveel mannen).
Ik vond Medellin, althans de stukken die ik gezien heb, best schoon en verzorgd.

De volgende ochtend in de bus naar Venecia, geboortedorp van Angelica en Jairo. Maar eerst nog wat drank ingeslagen om de tocht wat op te luisteren. Bier, Ron Medellin en wat Aquardiente. Onderweg goed gegeten.



In Venecia zaten we in een bungalow parkje met zwembad. Na het eten weer het dorp in om het wederom op een zuipen te zetten. Uiteindelijk zijn Tjakko en ik in een bar beland waar een aantal ambtenaren van het dorp muziek aan het maken waren, niveau bijna nul. Ik heb nog met ze meegespeeld en de congaspeler wat congales gegeven.

's Avonds ook nog in de discotheek gehangen maar ben uiteindelijk redelijk op tijd naar bed gegaan. Een aantal van ons hebben nog tot een uur of 6 buiten bij het zwembad gefeest.

's Ochtends kwam Dennis erachter dat zijn broek met paspoort, geld en cellphone gejat was. Die hele affaire kostte ons een halve dag. Konden pas om 3 uur 's middags aangifte doen. Om een of andere mysterieuze reden kwam zijn paspoort weer terecht. Het nederlands consulaat moet nog steeds reageren. Daar hebben we geen reet aan gehad.



De rest van de middag in Venecia weer zitten tanken op het terras, was beregezellig. De terugtocht naar Medellin was helemaal geweldig, iedereen was aardig dronken en bij elke stop overvielen we de plaatselijke toko. Bij een was het wel erg gezellig waarbij sommigen zich tot te veel aquardientes hebben laten verleiden. Twee van ons (en dit keer niet ik) zijn in de bus over hun nek gegaan. Tip: gooi er wat koffie overheen en je bent af van die kostlucht.
Terug in Medellin weer uit geweest naar Mango's, die discotheek, maar ik was totaal uitgeput.




De volgende dag naar de Piedra de el Penol geweest, een gigantische kei waar je met een trap naar boven kunt. Bij aankomst was het zonnig, halverwege de beklimming werd die stomme kei opeens gehuld in een dikke mist en niet lang daarna begon het te regenen. Toch nog iets van uitzicht meegemaakt boven. De jongens die beneden waren gebleven konden er wel om lachen. Weer terug beneden troffen we ze trouwens allemaal met ter plekke gekochte pancho's aan en cupjes aquardiente in om warm te blijven.

Nog wat rondgestruind in het het dorp, volgens mij heet het Guatape en een aantal van ons zijn nog met een kabelbaantje geweest. Mooie streek, nog niet zo lang pas veilig verklaard voor FARC dreiging. 's Avonds in Medellin zelf nog op Parque Lleras geweest, een uitgaansplein voor jetset.



De laatste dag stond geheel in het teken van de terugreis. Heb nog in het vliegtuig het spelletje sudoku ontdekt, leuk.
Colombia is een mooi land, moet daar nog meer van gaan zien, te beginnen met Bogota. Daar hoor ik al een tijd goede verhalen over. Pas nu realiseer ik mij dat ik op anderhalf uur vliegen van een grote stad woon.

By the way, er is niet gevoetbald.

colombia
Zo meteen vlieg ik met een aantal enthousiaste zuiplappen voetballers (de Juristen) richting Colombia, Medellin om precieser te zijn. Ooit eens de meest moorddadige stad van de wereld (4000 per jaar). Nu is het er wat rustiger, zo ontvoeren er nog wel graag af en toe een buitenlandertje.

Ikzelf ben drinkend lid, dus de voetbalschoenen blijven thuis. Maar krijg ook niet de indruk dat voetbal het hoofddoel van de reis is.

Maandag vliegen we weer terug. Ben ook wel eens met hun naar Cartagena geweest. Kan toen nog die douaniers herinneren die al die sporttassen moesten doorzoeken met meurende voetbalsokken en onderbroeken.

santo domingo
Onze vakantie in Santo Domingo was in een woord "schitterend" maar ook leerzaam. We hebben ontzettend genoten van de manier hoe er in Santo Domingo geleefd wordt. De familie en de mensen in de straat doen veel samen en delen lief en leed met elkaar. De mensen zijn heel hartelijk en gastvrij en hebben ons enorm verwend. We beseften dat we hier toch een beetje langs elkaar heen leven.

We werden opgehaald door Marisol (vrouw van Leo), Lisette (vriendin van Marisol), de kinderen Maciel, Lizbeth en Monserat "Monse" (docher van Leo), en Argenis (broer van Marisol, politicus en alias de "sheriff" van de buurt). En ja hoor, we reden weg in een auto van de partij "PLD" Parido de la Liberacion Dominicana. Over een maand zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Leo had ons verteld dat we in een grote bus vol met ballonnen en stickers van de PLD opgehaald zouden worden en dat wij op moesten letten dat er geen eieren naar ons gegooid werd door de oppositie.



Thuis aangekomen in "Calle Geoconda" bij oma Yolanda (grootmoeder van Marisol) was er eten voor ons, de dominicaanse soep "Sancocho" . Ontzettend lekker! De kinderen gingen meteen met elkaar spelen en er was geen sprake van een taalbarriere. Later op de avond kwamen er nog meer familie met ons kennismaken. Zijn nog naar "Malecon" gereden maar de kinderen zijn onderweg in slaap gevallen. "Malecon is een bekende boulevard met veel uitgaanmogelijkheden.

De Calle Geoconda is een gezellig gebeuren. Tot de vroege avond veel leven op straat en meestal ook meerdere soorten muziek door elkaar. Maar na een uurtje of 10 a 11 wordt het er muisstil. Veel stiller als bij ons omdat we daar nog die rothonden hebben die 's nachts iedereen plichtsgetrouw wakker proberen te houden.



Vrijdag de bus (Metro) genomen naar Santiago. Luxe bus met airco en wc en na 2 uur rijden in Santiago. Bij de overgrootmoeder van Marisol en overgroottante Lucia. Leo had ons al gewaarschuwd dat Lucia een drukke tante is en 's ochtends vroeg al de merengue opzet. Voor Monserat had ze een speciaal liedje "Quichinquindiri-Quichinquida" en dat hebben we heel vaak moeten horen totdat wij zaterdag ochtend weer richting Sto. Domingo vertrokken.
Hoewel we niet veel van Santiago hebben kunnen zien, viel het ons op dat het veel rustiger en schoner is dan Sto. Domingo. Toen we in Santiago aankwamen zei Brian nog dat hij Sto. Domingo een "rommelstad" vond. Vrijdagavond hebben we de "Monumento" bezocht samen met Tia Maria (overgroot tante van Marisol) en een ritje in een karretje getrokken door een paard gedaan door Santiago. Bij de Monumento is het een gathering van van mensen,er is een mooie view, en wordt er van alles verkocht.

Terug in Santo Domingo is er feest bij de "Burger King". Monserat is op 15 april 1 jaar geworden. Het was een leuk feest met een clown die merengue danste met de kinderen en Romy danste als een dominicaantje er tussen. De clown maakte ook zwaarden van de ballonnen en dat vond Brian natuurlijk heel leuk. Hij heeft zelfs de winnaar in vechten met het zwaard en vroeg de kinderen gewoon in het Nederlands: "Kom je met mij vechten" en waarachtig het gebeurde ook! Voor Monserat's verjaardag werd er een "Bizcocho" gemaakt, een lekkere dominicaanse taart.



In de ochtenden werden we verwend met een lekker kop koffie gemaakt door Belkis (tante van Marisol). De "colmado" (toko) aan de overkant werd zeer regelmatig bezocht door Paul om een biertje "Presidente" te kopen. Calle Geoconda is een levendige straat. Mensen komen door de straat om van alles te verkopen, van toiletpapier tot fruit of voor 7 peso's een beetje olie. 's Avonds is het een feest van mensen op straat.
Verschillende malen hebben we buurtbewoners de electriciteitsmast in zien klimmen om weer wat electricieit te "regelen".
Met stroomuitval viel het overigens best mee. Het huis bevindt zich net op de grens van 2 stroomnetwerken. Als in het ene net de stroom uitvalt, schakelen ze gewoon over op het andere.

Zondag zijn we naar een finca (buitenhuis) geweest bij een vriend van Argenis. We hebben daar lekker gezwommen in een pool en Brian heeft ook in het rivier "Los Colosos" gezwommen. Argenis heeft voor ons gebarbecued. Onderweg terug stond er nog een auto midden op de weg met "autopech". Als je stopt wordt je meteen overvallen. We konden er gelukkig nog net langs rijden.



Maandag zijn we alleen naar de stad gegaan, Maciel en Lizbeth moesten naar school. We hebben door de zona Colonial gelopen in de stad. Indrukwekkende gebouwen van meer dan 500 jaar oud en mooie parken. 's Avonds gegeten bij Adrian Tropical in de Malecon. Het was weer gezellig. Maar het eten bij oma thuis was beter.



Dinsdag was het helaas tijd om terug te gaan. We blikken terug op hele leuke dagen samen met Marisol & Company. Het was leuk om Monserat te leren kennen. Ze is lief en vooral een heel rustig meisje, heel anders dan haar vader! Overigens, na 5 dagen Santo Domingo lijkt Curacao wel een bejaardendorp, zo rustig.

reis
Straks vertrekken we naar Sto. Domingo. Michael haalt ons om 11 uur op. Alles is ingepakt behalve mijn spullen.
De broer van Marisol heeft volgens mij een computer, dus misschien dat ik tijdens ons verblijf daar wat tussentijds kan posten.
Soraida adviseerde Aggie nog om magneten aan mijn schoenen te bevestigen in verband met het vrouwlijke schoon daar.

sandom
Yep, wij gaan met pasen een paar dagen naar Sto. Domingo. Monserat (of klik ook hier) wordt 15 april namelijk 1 jaar en dan zijn wij van de party. We vertrekken de 13e en keren de 18e weer terug.

We blijven overigens bij een vriendin van Marisol logeren. Wordt volgens mij veel leuker als in het hotel. Dan maken we het dominicaanse leven ook eens 'van dichtbij' mee. Marisol schijnt al wat uitjes voor ons gepland te hebben.

Door kenissen van ons (Gino en Xavier) zijn nog een beetje bang gemaakt en geadviseerd om een 'backup plan' gereed te hebben. Kan zijn dat kleine huisvestig, gebrek aan privacy of stromend water onhandig is, maar een hotel is ook maar een hotel en die zijn overal het zelfde. En de dominicanen schijnen heel gastvrij te zijn.

Dag 11


Vlucht van Quito naar Bogota en Bogota naar Curacao achter de rug. Op luchthaven van Bogota nog een iPod mini gekocht (bleek later duurder te zijn als hier in de winkel).

Op Hato opgehaald door Michael en Roseanne tegelijk. Dus ben ik en Brian met Michael meegereden en Aggie en Romy door Roseanne. Bij aankomst was het alsof er meer licht rond ons huis was. Bleek dat onze buurvrouw alle - maar dan ook alle - planten tot ongeveer 30 cm boven de grond heeft laten kortwieken omdat ze voor de 2e keer wat onderdelen van haar auto hebben 'geleend'.

Dag 10 Eligido park
Vandaag was onze laatste gehele dag in Equador en we deden het een beetje rustig aan. In het Eligido park geweest en op het gras gelegen. Daarna weer terug naar het hotel, beetje internetten en toen besloten thais te gaan eten. De front desk clerk wist er eentje te noemen in de buurt van het hotel. De taxi chaffeur kende hem niet en we hebben uiteindelijk zeker 20 minuten rondgereden. Uiteindelijk maar naar de Tropi Burger, wat een trieste tent maar goed. Toen nog een taxi terug nemen want lopen 's avonds werd ons toch afgeraden ondanks dat we het hotel in de verte konden zien.

dag 9 Cotopaxi
Vanochtend vroeg om 6 uur opgestaan om de tour naar Cotopaxi te nemen. De Cotopaxi is de hoogdte nog actieve vulcaan ter wereld met een perfecte vorm, echt wat je van een vulcaan verwacht.

Eerst met de bus Quito uit en afgezet bij een stationnetje - met uiteraard weer Indianen die mutsen, sjaals en handschoenen verkopen. Had ik er maar wat van gekocht.

Het treintje - de Chiva Express - is eigenlijk een omgebouwde bus maar wel grappig gedaan. Bovenop zijn er stoeltjes aangebracht zodat je er bovenop kunt zitten. De trein rijdt over de rails die van Quito tot aan Cuenca loopt.


Het is een perfecte manier om van het landschap te kunnen genieten en tegelijkertijd grote afstanden leggen. Ver van de weg is het altijd mooier en je rijdt echt letterlijk door de mensen hun achtertuin. Veel bezigheid op de kleine veldjes.

We waren er toch niet goed gekleed voor en we verkleumden wel totaal. Eerst een stop gemaakt in de heel mooi rustiek hotelletje. Daarna etappe 2. De kids zijn beneden in de trein gaan zitten. Aggie en ik wouden toch zoveel van het landschap genieten dat we de kou voor lief namen.

Daarna in het Cotopaxi park geweest en daar nog een wandeling gemaakt. Heel veel diversiteit aan begroeiing. Het is daar uiteraard zo vruchtbaar als de pest op de helling van de vulkaan.
Op de terugweg ergens gegeten en toen weer richting Quito. De chaufeur dacht dat de kinderen na zo´n maaltijd wel in de bus in slaap zouden vallen maar niets was minder waar. Anderhalf uur lang melig doen in de bus.

We zijn nu allemaal wel behoorlijk afgekoeld, dus straks een half uur lang hete douche!

dag8 Quito
Vannacht hebben Aggie en ik slecht geslapen, te kleine bedden met te zachte vering en ik nog een Brian naast me die in zijn slaap karate oefent. Anyway.

Vandaag zijn we naar de TelefériQo gegaan - zo spel je het. Het is een complex met kabelbaan en kermis, net een week open. De trip naar boven was geweldig en bij aankomst zit je op 4.100 m hoogte. Aggie had erg veel last van de hoogte en Romy is bij haar gebleven. Brian en ik zijn nog verder naar boven gaan klimmen, waarbij ik eindelijk het echte Andes gevoel had.

Het was overigens wel zwaar, je merkt echt dat je zuurstof te kort komt en veel minder energie hebt - maar dat vind ik wel uitdagend. Uitzichten zijn schitterend, zowel over Quito zelf als het uitzicht op de Pinchincha vulkaan.





In het complex hebben Aggie en ik nog een kwartiertje aan de zuurstofbar gehangen. Ik merkte er niet veel van maar Aggie was er wel wat van opgeknapt.

Verder vonden Brain en Roompie de kermis natuurlijk het leukste. ´s Avonds weer naar de Mariscal maar nu bij een Argentijn gegeten (T-bone). Brian en Romy beginnen nu "gracias" te zeggen wanneer ze bedient worden.

In het hotel hebben ze nogal wat feesten. De laatste keer zijn we zelfs van de 12e verhuisd naar de 9e - ajo uitzicht - omdat we anders te veel last van het feestkabaal zouden hebben. Gister was het feest, vandaag is het weer raak en iedereen heel chique gekleed. Daar houden die latino´s wel van.

dag 7 Galapagos - Quito
Galapagos zit er weer op en vandaag in alle vroegte vertrokken. Eerst met de speedboot weer 2 uur terug. Deze keer hadden we er een met grotere motoren anders had het nog langer geduurd. Nog wat dolfijnen onderweg gezien. Uiteindelijk na 2 uur dus aangekomen in Puerto Baquerizo Moreno op San Christobal. Grappig haventje met ook daar weer zeehonden die liggen te zonnen op de verankerde bootjes. Blijft leuk om te zien.

De vlucht is prettig, eerst weer anderhalf uur naar Guayaquil en vandaaruit een in een half uurtje naar Quito. En daar begin weer de strijd tegen de altitude sickness. We hebben die namiddag nog een taxi genomen naar Mariscal - een leuk uitgaanswijkje - en hebben daar nog een chinees gepakt. In elk land moet je ook de chinees proberen. Was niet slecht.

Daarna naar bed want zo´n reis gaat je niet in de kouwe kleren zitten.

dag6 Galagapos
Vandaag es een keertje gewoon aan land gebleven en een tochtje naar het binnenland van Santa Cruz gemaakt. Eerst in een gebied waar we de reuzenschildpadden in het wild konden aanschouwen. En ja hoor, laat net ons het geluk hebben om een neukend stelletje tegen te komen. De gids herkende het geluid en raakte zelf ook volenthousiast. Ben blij dat ik geen reuzenschildpad ben, het duurt soms wel 2 uur voordat hij hem er uberhaupt inkrijgt! Het was dus een regenachtige dag zoals je ziet.


Ook nog in een lavatunnel geweest die dag en wat kraters bezichtigd. Het zijn mooie eilanden als je van rauwe natuur houdt. Sommige gedeelten is bijna net als onze noordkust, andere delen weer heel erg groen.

Vandaag vroeg klaar met touren en in het stadje Puerta Ayora gegeten - je wordt het hotel eten snel zat. Nog wat rondgelopen daar maar je loopt zo het dorp weer uit.

Terug in het hotel nog een kayakje gèpakt met Brian.


Brian en Romy zitten hier nog wat na te tafelen in het hotel.

dag5 Galapagos
Vandaag weer met dezelfde boot naar de Las Plazas eilandjes ten westen van Santa Cruz. De club aan boord is veel kleiner en dat is wel zo prettig en de trip duurde ook niet zo lang als gister. Brian hebben we trouwens vanochtend een anti-zeeziek pilletje gegeven.
Romy moest onderweg nog bidden maar ik weet niet maar wat ze aan haar almachtige vroeg.


We gingen voor anker tussen de 2 eilandjes in en overal op de rotsen zag je zeeleeuwen pitten. Rondleiding op het eiland was als eerste op het menu. Brian zie je hier met de eerste lading richting het eilandje gaan - oranje t-shirt en rode pet.


Bij aankomst op het andere eilandje moest je eerst de zeeleeuwen wegjagen - die blokkeren elke keer de pier.


Tijdens de rondleiding uiteraard weer de landleguaan, maar ook her en der luierende zeehonden, Darwin vinken, zeeleguanen en de boobies - dit keer met rode voeten. Ook nog wat dooie zeeleeuwen gezien.


Na de rondleiding was het snorkeltijd. We waren niet in het water - Brian en ik - of we waren direct omsingeld door zeehonden. Geweldig was dat en speels dat die beesten zijn. Soms komen ze recht op je duikbril af en vlak voor je wijken ze af. Of ze knabbelen even aan je flipper. Brian vond het schitterend en was helemaal niet bang. Ik vond het in ieder geval de mooiste ervaring van de vakantie tot nu toe.

Na het snorkelen weer een lekker maaltijdje aan boord en toen weer terug naar het hotel.


Omdat we redelijk vroeg terug waren konden Brian en Romy eindelijk in het zwembad van het hotel zwemmen.

dag4 Galapagos
Vandaag met busje naar het noorden van Santa Cruz gereden. Klik overigens hier voor de kaart.
Toen de boot in - de Nortada en op naar Bartolomeo. Het is best een lange trip. Onderweg dolfijnen tegen gekomen die vlak voor de boot gingen zwemmen.

Het waren er een heleboel en je kon ze ook horen. Ook zag je af en toe een zeeleeuw (zeehonden zijn er niet op de Galapagos).

Bartolomeo is een jong eilandje met nauwelijks begroeing - op sommige stukken is het net het landschap van Mars. Romy en ik zijn het eiland opgeweest en hebben de heuvel beklommen. Brian en Aggie waten terug gegaan naar de boot omdat Brian zich niet goed voelde.


Na de klimpartij gingen we snorkelen op een strand vlakbij. Het lag achter de bosjes die je rechtsonder op de foto ziet. Grappig was dat in de hoek van de baai 2 zeeleeuwen lagen te pitten. Snorkelen was niet mis: een schilpad, een haai (!) en een pinguin - deze laatste is echt komisch onder water.
Brian zwom trouwens lekker met mij mee, Romy durfde zoals gewoonlijk niet.

Vlakbij zaten er ook nog 2 pinguinnetjes te zonnen.


Brian heeft last van zeeziekte en had het vandaag af en toe best moeilijk. Na een kotspartij leefde die weer helemaal op maar later kwam het toch weer terug. Romy en Aggie zijn wat dat betreft echte zeelui.


Na het snorkelen kregen we een maaltijd geserveerd - ik heb er maar een beetje van gegeten - mijn maag was nog niet in orde sinds de paella van gister.

´s Avonds terug in het hotel een goede hete douche en voor het eerst eens echt lekker doorgeslapen.

dag 3 Galapagos
Vanochend met de bus naar de airport gebracht en met Tame naar Galapagos gevlogen. Niet naar Baltra - die is voor onderhoud gesloten - maar naar San Christobal.

Het luchthaventje doet je echt denken aan Flamingo Airport van vroeger, nog lekker klein en open. Met busjes en pik-ups worden de toeristen (de meesye eco natuurlijk) naar de haven gebracht. En toen met zijn twaalven in een speedboot voor een tocht van ongeveer 2 uur.

Helemaal rechts op de foto zie je een wat oudere amerikaan zitten. Die kreeg al vrij snel aan het begin allemaal druppeltjes op zijn voorhoofd en zag er geel en paars uit. Hij ging gauw voorin zitten en heeft verder de hele tocht in een verkrampte houding zitten. Pas helemaal aan het eind vlak we van boord gingen hield hij het niet meer binnen en begon met veel kabaal te kotsen in een zak. We - inclusief zijn vrouw - kregen allemaal de slappe lach. Brian had het overigens ook moeilijk gehad maar niet gekotst.

Onderweg stopte de motor 2 keer. De kapitein zelf bleef rustig, dus ik ook maar sommigen hadden er wat meer moeite mee.


De aankomst was leuk. Want geen taxi´s maareen dingy die ons naar de pier vlak bij hethotel bracht en rest moesten we lopen.


Mooi hotel trouwens en lekker rustig, bijna geen gasten. Wel die meid overigens die in Stars Wars speelt.


Meteen na inchecken weer de dingy in om naar de Darwin Research Center te gaan voor de eerste kennismaking met de reuze schilpadden en iguanas. De gele zijn de landleguanen en de zwarte de zeeleguanen.


´s Avonds nog een paella genuttigd in het hotel die er bij ´s nacht weer naar boven kwam. En de volgende dag zouden we gaan varen!

dag2 Quito
Vandaag zijn we naar Otavalo en Peguche geweest. Deze stadjes liggen boven de equator richting Colombia. Het is echt Indianengebied. De tocht er naar toe was schitterend, door de bergen en weer Indiaantjes zittend in de berm. In Otavalo is een (touristische) Indianenmarkt. Aan ons niet besteed maar wel leuk om de Indianen van dichtbij mee te maken. Wat zijn het kleine mensjes, opaatjes en omaatjes gezien die nog kleiner waren dan Brian!

In Peguche zijn we nog binnengeloodst in een huis waar iemand zat te weven. Daarna werden we ook nog even doorgeleid naar een keuken die vol zat met caviaas. Deze arme beestjes worden hier als lekkernij beschouwd en zitten vol proteine (klik hier voor het recept).
Onderweg ook nog een lama tegengekomen, geinige beesten, totaal niet verlegen en gelukkig niet gespuugd.

De Equadorianen hebben ooit fries stamboekvee geimporteerd, want we hebben er een hoop gezien. Ook doen ze sinds een jaar of 9 aan rozenkwekerij, daarom ook veel (plastic) kassen. Dus af en toe was het even net Nederland.

Terug in Quito nog even in het park hier vlakbij doorgebracht - werd ontzettend veel gesport. Daarna naar de mall, KFC voor de verandering en nu weer terug in het hotel. Morgen vroeg op voor de vlucht naar de Galapagos.

We zijn trouwens net gevraagd van kamer te wisselen want boven ons is het penthouse en daar is het vanavond feest. Maakt niet uit want morgen zijn we toch weg hier.


Op de evenaar


Lamaaien


Indiaanse wever in Peguche


Naar de keuken mat caviaatjes (cuy)


In de keuken met caviaatjes


Bedelaartje in de bus

dag1 Quito
Vluchten zijn goed verlopen, lekkere kort, niet 9 uur afzien.
Op de airport van Quito zijn we goed opgevangen. We hebben wel slecht geslapen, ik lag met Brian in bed en die slaapt onrustig. Aggie en Romy zijn om 4 ´s nachts gaan baden want ze konden niet meer slapen.

We zijn gewaarschuwd voor de "altitude sickness", moet veel water drinken en zodra je wat hartkloppingen voelt effe op een bankje zitten. Brian voelt volgens mij helemaal niets - bij hem gaat altijd alles normaal door - maar Romy is een beetje ziek, ze wil de hele tijd kotsen maar er komt niets.

Trouwens, het toetsenbord waar ik nu op zit te tikken is geconfigureerd voor spaans. De indeling is helemaal anders. Je krijgt er met veel gemak een á,ç of ñ uit, maar bij mij vaak onverwachts.

Vanmiddag gaan we naar het oude gedeelte van Quito. We hebben net even in de buurt van het hotel een wandelingetje gemaakt. Rustig, schoon en gekke bomen. Het is wel mooi hier met al die bergen. Niks geen poldermodel hier.


Uitzicht vanuit onze hotelkamer



Eerste wandeling in de stad in buurt van het hotel.


Het lijkt warm maar dat is het alleen in de zon.

Vanmiddag zijn we naar het oude centrum van Quito geweest. Echt een Andes stad met oude spaanse geveltjes, duiven en kinderen die je schoenen willen poetsen.
Af en toe speelde de duizeligheid of buitenademheid ons wel parten. Romy was trouwens weer helemaal de oude.

straks
gaan we weg. We nemen alleen maar handbagage mee. Deze zit lekker vol zodat niemand er in Bogota nog een zak coke in kan proppen.

Curacao - Bogota: 19:10 - 20:00
Bogota - Quito: 21:05 - 22:30

3 juli Quito - Galapagos: 9:30
7 juli Galapagos - Quito: 12:45

11 juli Quito - Bogota: 10:50 - 12:15
11 juli Bogota - Curacao: 15:35 - 18:25

vakantie
Dit jaar is het Equador en Galapagos geworden. Het was Nederland, maar de tickets voor vier mensen met de huidige Euro stand werd te gek.

We vliegen donderdag a.s. via Bogota naar Quito waar we iets van vijf dagen blijven.
Daarna vliegen we voor 5 dagen naar Galapagos waar we volgens sommigen gaan zwemmen tussen de zeehonden, penguins en schildpadden die Darwin nog gekend schijnen te hebben.

Na heel veel eco weer terug naar Quito. We gaan in iedergeval nog op de evenaar staan. Verder zien we het wel. Misschien pakken we nog een vulkaantje mee.

Geen idee hoe het zal gaan maar misschien dat ik de website vanaf de Andes een beetje bij zal houden.