Betty & Bjorn uit Bonaire

Verleden week hadden we Betty (zus van Budy) en Bjorn (zoontje van Aggie's neef Omar) op bezoek uit Bonaire. Brian en Romy kenden Bjorn van eerdere trips op Bonaire. Bjorn sliep bij Brian op de kamer en Betty bij Romy. Maandag was Bjorn jarig. Al zingend maakten wij hem die ochtend wakker. Maar hij reageerde heel mat. Bleek dat hij koorts had. Pas op Bonaire zou hij weer beter worden.

Bjorn vroeg bij elk stadion waar we voorbijreden of dat SDK was. Ook was hij ook elke keer verrukt wanneer we langs een fast food reden. Bonaire bezit nog de rijkdom (voor anderen armoede) om bijna geen fast food joints te hebben.

Zaterdag hebben we hun meegenomen naar de struisvogelfarm. Waren ze beide nog nooit geweest. Halverwege de tour moest gaf Brian opeens heel paniekerig aan dat hij nodig moest poepen. Hij en ik mochten te voet het parcoers naar het restaurant afleggen wat heel leuk was. We moesten in het midden van de weg blijven lopen. De mannetjes kunnen dodelijk aggressief zijn.

Zondag dagje Bandabou. Helaas waren we niet de enigen. Overal was het druk. We wilden eten in Janchi's maar als het daar druk verliest het oude obertje overzicht en worden mensen die later binnenkomen eerder geholpen. Daar kan ik heel slecht tegen en liepen we (wederom) de tent uit. We hebben toen gegeten bij het restaurant op de punt van Westpunt zelf. Vroeger aten we daar vaak met mijn vader. Nu zal ik het niet aanraden. Het is er een amateuristisch zooitje en prijs-kwaliteit is geheel uit balans. Niet doen dus.

Dinsdag vlogen Betty & Bjorn weer terug. Vlak voor de terugvlucht moesten er nog wat Big Mac's gekocht worden voor het thuisfront op Bonaire.

2007

Iedereen uiteraard nogmaals weer een keer het beste toegewenst voor 2007. Wij hebben het thuis gevierd met BBQ en vuurwerk in gezelschap van Budy en Lien.

Dit keer geen kokerspul meer maar alleen vuurpijlen en wat sierdingen. Kan me geen jaarovergang voorstellen zonder iets af te steken. Brian en Romy mochten dit keer ook zelf hun kindervuurwerk afsteken. Het vuurwerk was dit jaar weer wat minder maar het lijkt wel of er relatief meer mooier siervuurwerk de lucht in gaat.



Aggie had dit jaar geen sensia aangeschaft. Dus de boze geesten konden niet verdreven worden. Volgens goed Boneriaans gebruik werd ons hoofd toen maar afgespoeld met champagne (lees schuimwijn).



Mugsy en Doppie hadden hun pilletjes gekregen en Doppie heeft de hele avond rustig doorgepit. Maar Mugsy is altijd zo zenuwachtig, die bleef toch wakker en blafte af en toe. Ik moest haar aan de lijn doen anders zou ze in halve slaaptoestand het vuurwerk gaan aanvallen.Verleden jaar had Doppie als kleine puppy nog de pillen van Mugsy opgegeten. Die was toen helemaal buiten westen.

sintjorisbaai

Tijdens een van mijn mountainbike tochtjes in de omstreken van Sint Jorisbaai was ik op een stuk terrein gestuit waar ze een cross terrein voor motors en trikes hebben ingericht. Ik dacht dat de kids dat wel schitterend vonden om daar een beetje te crossen.

Dus toen Chisje en Sean afgelopen donderdag kwamen spelen zijn we met zijn allen daar geweest. Voor Romy was het allemaal een beetje te veel, ze kwam de heuveltjes niet op en had op een gegeven moment last van haar maag (zenuwen?). Maar de drie jongens vonden het prachtig en waren meteen niet te houen. Brian ging nog wel een keer op zijn bek maar daar wordt je sterk van.




De auto en Aggie stonden op een verhoogd gedeelte zodat zij alle overzicht had. Zij had leesvoer bij zich en genoot van de rust (totdat Brian viel en zij van verre zijn doodskreet hoorde). De trip werd afgesloten met een bezoek aan de bar van de Struisvogelfarm. Ook een mooie plek (tenzij je een struisvogel bent).

Een ideale plek voor Brian's volgende verjaardagsfeest.

fußbal

Mooi voetenwerk van Budy Völler.

ferjardag

halo opa felictert met u verjaardag ik hoop vijne dag heeft dag opa ,brian

halo opa fellcytirt met je ferjardag koma romy

30 jaar getrouwd

Vandaag zijn mijn vader en Terry 30 jaar getrouwd. Een hele rit die voorlopig nog niet afgelopen is. Felicitaties van dejongones aan deoldones.

nederland (2)

Mijn vorige post over mijn trip naar Europa was ik bij Shareen en Vincent thuis en hadden we net de o’Connells op het vliegtuig gezet. Die zelfde avond zijn Shareen en ik nog in centrum van A’dam geweest en hebben we nog een paar (ik precies 1) calvadosjes achterover geslagen.
De volgende ochtend schnell naar Schiphol gesneld om in de grasgroene Air Lingus kist richting Cork te vliegen. Vincent kon niet mee want die ging met zijn vader een long weekend naar Berlin.



Op het geheel vernieuwde Cork Airport wachtte onze vader enn Jules en Tim ons op. Terry was aan het werk. Thuis meteen aan de niertjes gegaan, heerlijk.
Zaterdag zijn we Cobh in geweest om een bezoekje te brengen aan Tim’s flat. Shareen had die nog niet gezien. Ook zijn we in Ashton geweest waar Paddy met vrouw en zijn twee jongste zonen Conner en Felix wonen. In de oude keuken hebben zijn een grote tafel staan waardoor de keuken een mooie leefruimte is geworden.
Die avond hebben we nog een leuke borrel meegemaakt bij Gussy de buurman. De wijnglazen waren enorm en zijn dochter bleef ze maar volschenken.



Zondag zijn we naar Killarney gereden om eens te kijken waar Jules woont en werkt. Mooi stadje en hele mooie surroundings. Jules woont midden in het centrum. Het weer sloeg die dag om naar storm zodat zelfd zelf de famous mountains niet meer te zien waren. Op de terugweg zijn we eerst nog naar Middleton gereden om daar geweldig thais te eten. De red curry was de beste.



Maandag zijn Jules, Tim, Shareen en ik naar Dublin gegaan. Dat kost je met trein ongeveer drie uur. De treinen daar zijn geweldig mooi, veel mooier dan die kille design speelgoeddingen in Nederland. De WC is geheel geautomatiseerd en alles gaat met knoppen. In Dublin veel rondgebanjerd. Ons orientatiepunt was een sexshop in een drukke winkelstraat we we telkens weer op uit kwamen. Die dag was Aggie overigens jarig en ik sprak haar nog in een of andere marketplace met tweedehands spullen. Aan het eind van de dag italiaans gegeten in een klein restaurantje waar iedereen in de keuken en bediening italiaans was.



Dinsdag nog in Cork geweest. Dinsdagavond afscheid genomen van Terry en Tim ondat die de volgende dag weer aan het werk moesten. En woensdag dus door Jules en mijn vader op het vliegtuig gezet.



De rest van de dagen in Nederland besteed aan contact met oude vrienden en familie. Zo heb ik nog met Alfred Popken in een bar in Kijkduin gezeten. Meer bier gedronken als oncologisch verantwoord. We hadden elkaar tien jaar niet meer gezien maar ik herkende hem uit de verte aan zijn loop. En het is weer net alsof je elkaar een paar weken geleden voor het laatst gezien heb.

Ook ben ik nog met Tommy en Leo naar Antwerpen geweest. Tommy viel in bij zijn oude band Axioma. Ze traden op in Cafe Local en klik hier voor fotoreeks van die avond. Leo kende die tent en ging dus ook mee.
Toevallig had ik die dag ook Ron Lindhoudt opgebeld voor een afspraak en laat die nou net die zelfde avond een date hebben in Cafe Local. Dus die kwam ik daar ook tegen. Leuke avond maar wel lange reistijden. Ik lag om half zes in bed en Tommy pas om zeven uur.



De terugvlucht was goed. Ik was precies 30 uur voor take off online en kreeg direct stoel 35J toegewezen bij zo’n emergency exit, dus weer lekker beenruimte. Naast mij zat een vent die op weg was naar Tortola voor een rampenconferentie. Hij is van beroep crisismanager maar ging daar ook om zijn Ikea lijkenkisten aan de man te brengen. Hier zie je hem op zijn website. Leuke gesprekken met hem gevoerd.

Op Hato schrok ik van Brian en Romy. Ik was vergeten hoe groot ze waren. De koffer met kadootjes ging niet meteen open. Brian en Romy kregen die pas de volgende ochtend van Sinterklaas.

santo domingo

De vijf dagen Sto. Domingo zijn achter de rug. Woensdag vertrokken we met een uur vertraging vanuit de nieuwe luchthaven. Doordat het zo onbekend is krijg je in de nieuwe vertrekhal al het idee dat je in het buitenland bent. We vlogen met Aeropostal, de zielige luchtvaartmaatschappij uit Venezuela waarbij de ketchup en mayonaise hard nodig zijn im het broodje kaas en ham nog wat smaak te geven.

Marisol en Argenis haalden ons op in Santo Domingo. De koffers in de achterbak met de klep gewoon open. Pas toen we in de Calle Geoconda waren realiseerde ik me hoe makkelijk het geweest zou zijn voor iemand om een koffer mee te nemen.

Maciel en Lisbeth, de kinderen van Marisol waren blij Brian en Romy weer te zien. Wij verbleven in het zelfde huis als de vorige keer (van Marisol's oma).




De volgende dag zijn we naar de stad gegaan om onder andere naar een gitaar te kijken. Via de gele gids ontdekte ik dat er een straat was waar meerdere grote muziekzaken waren gevestigd. Terug in Calle Geoconda ontmoetten we Leo die net was aangekomen. Hij, Aggie & Marisol moesten die zelfde avond nog naar de kerk om instructies te ontvangen in verband met de doopsel van Montserat, ook wel "Monse" genoemd.

De volgende dag (vrijdag) weer naar de stad, maar nu met zijn allen om een gitaar te kopen. Leo was op zoek naar een cubaanse tres maar die bleek niet verkrijgbaar in la capital. Ik vond er uiteindelijk wel een. Aan het einde van de middag zijn we naar een soort resortje geweest met zwembad. Aggie ging niet mee want die was inmiddels een beetje ziek geworden. De kinderen lekker zwemmen en Marisol, Leo, nog een tante van Marisol en haar zoon en ik aan het bier.

Opeens paniek want er liep een soort tarantula over ons terras. De dominicanen noemen het een 'cacata'. Meteen werd ie doodgemaakt want ze kunnen je aanvallen en bijten. Niet giftig, wel hoge koorts hou je eraan over. Romy heeft daarna geen voet meer op de grond gezet. Maar wel een mooie ervaring om op school te vertellen.

Die zelfde avond ben ik nog met Leo, Marisal en Argenis naar een perico ripiao geweest. Die gasten speelden met ongelofelijk, snel, veel energie en plezier. Vooral de tamborero (nog een tiener) was geweldig. Maar de guiro blijft ook altijd indrukwekkend.




Zaterdagochtend naar de kerk voor de doop van Montserat. Toen de fotograaf een foto van Monse maakte ging ze meteen de 'Perrito' dansen. En 's avonds de BBQ ter ere van Monse. Argenis was in charge of het vlees. De marinade was zoals ik hem graag heb: een mix van bbq saus, honing en worchester saus. En pure rum om de tongen wat nog losser te maken en het volume nog hoger te krijgen, Dionis (peetvader) had zijn auto met de speakers richting ons geparkeerd, zodat de bachatas ons lekker om de oren vlogen.

Ikzelf collapsde rond 12 uur, de rest ging om 2 uur naar bed. Het feestje werd verstoord door een dronkelap die voor de colmado in de goot buiten bewustzijn raakte. Zelfs het ijskoude water uit de jug kreeg deze kerel niet wakker. Pas later toen ze ijsblokjes op zijn borst hadden gelegd gaf hij weer teken van leven. De volgende dag zagen we hem weer, al bloemen verkopend, door de straat lopen.

Zondag naar huis. Bij het afscheid begon Romy opeens te huilen. "Ik ga ze missen" zei ze. Gevoelig type is ze. Maar vooral Romy heeft het enorm naar haar zin gehad daar. Ze had zoveel meisjes om mee te spelen.

Wederom een leuk verbijf gehad in de Calle Geoconda. Alleen jammer dat Brian en Aggie de helft van de tijd ziek waren.

genieten van bieten
Marisa is inmiddels weer vertrokken en mijn darmen hebben na die orkaan van health food alweer de eerste frikandel achter de kiezen. Wat knap je daar van op.

Ze heeft elke dag een groente sap voor me gejuiced, vitamines toegediend, gingerslices in mijn keel geforceerd en 's ochtends bedreigd met een kopje heet water met citroen sap. Een dedicated groene verpleegster.

We hebben elke dag wat met haar ondernomen, we zijn de stad in geweest, wezen zwemmen bij Knip (ben zelf het water niet in geweest), wezen eten bij Rumba snek en de stad bezocht.



Ze is de meeste ochtenden met Aggie meegereden om de kinderen naar school te brengen. Ook nog in Hokos Kokos geweest waar ze ze zich nog een mevrouw uit Nederland wisten te herrinneren die het zo nodig vond te vertellen dat haar voorouders daar gewoond hadden!




Ze zou maandag vertrekken maar de vulkaan op Monserat verhinderde het vertrek gelukkig. Dus pas dinsdag vertrokken via Puerto Rico. Carl is na 5 dagen intensieve omgang met de twee kleine meiden meteen naar de golfclub gevlucht!