zondag, juli 30, 2006

klein curacao

Om half zes ging de wekker en om kwart voor zeven stonden we op de pier bij de vissershaven van Caracasbaai. En niet lang daarna gingen de trossen los. Ook Lenny Pau, Linda Chong, Rebecca en Bertje, Cyrillia, Max, Lennert en Karel waren met ons mee.

Brian hadden we een pilletje tegen zeeziekte gegeven. Hij gaat altijd gegarandeerd over zijn nek. Alleen Lennert is van ons gezelschap daadwerkelijk tot kosten over gegaan. Lenny, Linda en Cyrillia zaten er echter niet ver vanaf. Op de terugweg was het Rebecca's beurt. Porkchop, kip en spareribs in een keer overboord. Lennert had voor de terugweg een pilletje van me gekregen.



Toen we aankwamen konden de kinderen niet wachten en sprongen meteen met hun body boards van boord. Max en Lennert nog vergeefs zoeken naar een geschikte plek om te surfen. Verder hebben Brian, Romy en Karel veel gesnorkeld. Bij elk klein visje schreeuwden ze hysterisch van enthousiasme door hun snorkels.



De vuurtoren van dichtbij kijken is ook altijd leuk. Met de kleintjes helemaal bovenin geweest en daarna ook nog het wrak bezichtigd. Toen we heen voeren stond de opkomende zon achter de vuurtoren. Het silhouet doet dan toch wel sterk denken aan een 'dolo ku su sak'i webu'.



De trip was all in, dus ook eten en drinken. En het was allemaal goed verzorgd en goed van smaak. De Mermaid heeft een eigen strandtent met als belangrijkste asset shaduw. En alle blanken toch weer aanbakken in de zon.



De terugweg is altijd minder ruig. Trouwens, de zee was uberhaupt rustig vandaag. Dat is wel eens anders geweest (met de Chogogo naar Bonaire). De muziek stond nu wel aan en er was bier.



Het was leuk, zo'n dagje op een ander eiland. Een beetje het Galapagos idee.

Nog meer fotos van klein Curacao

Labels:

zaterdag, juli 29, 2006

toeval (2)

Weer een post over toeval. Een goede vriend van mij uit nederland
kijkt naar een programma over kanker en besluit de TV uit te zetten
omdat hij het onderwerp te zwaar vindt. Dan maar Paul even mailen
denkt hij. Echter bij het openen van het laatste mailje van mij naar
hem, leest hij prompt dat ik leukemiepatient ben geworden.

vrijdag, juli 28, 2006

pele

Al 2 dagen ziet ze ons niet meer staan, en het enige wat ze tegen ons zegt is: "Hebben jullie mijn boek gezien?" of "Kunnen jullie stil zijn". Aggie heeft net een boek over Pablo Escobar uit, en nu is ze een boek over Pele aan het opvreten. Wij hebben totaal geen last van haar.

update: ze heeft het boek uit.
update 2: ze is nu aan deze begonnen

coromoto walk
Al jaren moet ik aanhoren hoe Aggie als kind elke dag van huis naar haar lagere school (Coromoto college) moest lopen. Oh oh, wat een medelijden. En al maanden moet ik aanhoren dat ze van plan is dezelfde route weer eens af te leggen, maar dan ook met kinderen en echtgenoot. Afgelopen woensdag was het zover. Ook Ruthlyne en kinderen waren mee want ook Ruthlyne legde deze route dag in dag uit af destijds. En de route was een makkie.

maandag, juli 24, 2006

Romy: "Pappa, zijn deze tanden nog melk?"

Labels:

zondag, juli 23, 2006

haventour
Gister met zijn vieren inclusief Lithsarah en Carolley een haventourtje genomen in het Schottengat. Dit wordt verzorgd door het Maritiem Museum en gaat vergezeld met rondleiding door het museum zelf. Je gaat gewoon mee op zo'n pondje die heen en weer vaart wanneer de brug open is.

Best leuk, je vaart langs het Dok en de plek waar de schepen bunkeren en de uitleg was goed (en gelukkig in 1 taal). Is ook leuk om eens onder de brug te varen waar je zo vaak over heen scheurt.




Na de tour en rondleiding door het museum zijn we naar Punda gegaan. Naast alle toevalligheden die ik reeds in de vorige post heb beschreven liepen we ook weer toevallig langs de pontonbrug die toevallig net kapot was gegaan. Men was bezig het brugdeel op te tillen en op een ponton te plaatsen om het weg te slepen. Altijd spectaculair om naar te kijken.

toeval
Ik geloof heilig in toeval, maar soms is het moeilijk er aan vast te bijven houden. Zoals gister. Wij waren in downtown Punda en het begon Tuyo (Arthur Con) die ik voorbij zag scheuren. Hem ken ik nog van Delft toen ik in de studentenband Colada Tropical speelde. Op zich niet zo bijzonder want die kom ik wel eens vaker tegen.

Maar een half uur daarna ontmoette ik William, de toenmalige keyboard speler. Die ben ik de afgelopen 16 jaar maar een stuk of 5 keer tegengekomen. Babbeltje mee gemaakt en vroeg hem naar de andere bandleden zoals o.a. Renato (saxofonist). William had al een tijdje niets van hem gehoord.

Ik nam afscheid van William en namen plaats op het Wilhelminapleincafetrerras. We zaten daar nog geen uur toen ik Renato en Rene (bassist/pianist) voorbij zag wandelen! Ze zijn hier op vakantie. Nou blijkt Renato elk jaar te komen maar we missen elkaar altijd blijkbaar.

Als klap op de vuurpijl zag ik later op die avond dat die dag onze weblog ook nog een bezocht was door Tommy of Saskia die ook in Colada speelden.

vrijdag, juli 21, 2006

antartica
Jaja, gister hebben we bezoek op deze blog gehad van Antartica. Bernard Meehan zit gestationeerd op Rothera base en leidt daar de duikexpedities. Maart 2007 loopt zijn contract daar af en misschien komt hij nog langs Curacao. Hier staan enkele fotos van die gekken die zich daar verschansen. Bernard staat ook op enkele fotos.

maandag, juli 17, 2006

into thin air
Afgelopen gisteren zijn we met een grote club en zonder zuurstoftanks de Christoffelberg op gegaan. Omdat de beklimming in de hete zon lastig en vervelend is, eistte Aggie dat we precies rond de openingstijd (06:00) voor het hek moesten staan. Op een kwartiertje na gelukt, we moesten namelijk en Beca en Corah-Chrisje-Sean ophalen.



Cyrillia moest al meteen achter haar kinderen aan en die waren volgens mij als eersten op de top. Daarna volgenden de Schotborgjes onder leiding van grote-broer-uit-nederland Emiel. Daarna kwam er een klein karavaantje binnen gevormd door Perret-Gentiltjes en de Jongetjes: Chrisje, Sean, Brian en Romy. Deze vier waren op eigen houtje vertrokken en totaal vergeten dat er nog zoiets als ouderlijke macht bestond. Toch maakte ik me niet zo druk, kinderen klimmen veel natuurlijker en behalve Sean misschien was de groep behoorlijk verstandig. Ook was Femy Aalse, vriendinnetje van Romy, was al snel op de top maar haar vader (Kenneth) en moeder (Goody).

Pas veel later bereikten Usi en familie de top inclusief Rebecca. Direct gevolgd door Corah en mij. Aggie ging erg slow en die hebben we ongeveer op de helft achter moeten laten. Ruthlyn en Caroley vielen al eerder af geplaagd door sanitaire moeilijkheden.

Op de top was het erg druk, vond er mijn kinderen weer terug en het deed me erg denken aan dit. Het is trouwens heerlijk daar boven. Je kunt overigens ook al om 4 uur 's ochtends de berg beklimmen zodat je de zon kunt zien opkomen. Wel zaklampje meenemen.





Toen ik weer aan de afdaling begon kwam ik vlak onder de 'summit' Aggie tegen. Die was in haar eentje met veel doorzettingsvermogen en zonder zeikende echtgenoot verder geklommen. Vanaf het hoogste punt van het koninkrijk belde ze Leo (1m onder de zeespiegel) op die die dag jarig was.



Tijdens de afdaling kwam Aggie nog even klem te zitten. Eerst foto gemaakt en daarna te hulp geschoten. Uiteindelijk bereikte Aggie om ongeveer 11:00 weer de voet van de berg. Daarna met zijn alleen naar Klein Knip. Vooral de kinderen hebben daar allemaal leuk met elkaar gespeeld en die hebben er een leuke dag aan over gehouden.



Ik vond het geweldig dat Aggie de top bereikte en ook dat de kinderen zelf de top hebben bereikt. Ikzelf voelde me overigens sterk en mijn conditie is prima. Ik had best nog een tweede keer die berg op willen gaan. Volgende maand ga ik het weer doen. Misschien wel om 04:00 uur.

Labels:

azurri
Beleid van Leo Plaate, coach van Smilig Faces, is om het team in het uniform te laten spelen van de regerend wereld kampioen. Dus moesten er na het WK nieuwe uniformpjes worden aangeschaft. In het vorige uniform (dat van brazil) wordt nu alleen nog maar getrained.



Alle kinderen zijn eerst samen hun uniform gaan kopen. Daarna moest er naar het huis van Leo worden getogen voor een surprise. Hij gaat namelijk iets riksha-achtig beginnen, volgens mij in Punda of zo en bij wijze van keuring mochten de Smiling Faces er mee door Schelpwijk scheuren. Dat betekende dus keihard werken voor de pappa's. Vooral Rene kon daarna een emmertje of twee vullen met zijn t-shirt.

zaterdag, juli 15, 2006

doppie
Doppiechula is een lastige hond. Ze pringt over het hek en is de hele dag aan de haal. De buurt heeft er last van, een buurvrouw is al persoonlijk komen klagen. Lui als ik ben koos ik voor de easy-way-out en dat is Doppie weg doen. Ik was al weken bezig dit bij Brian en Romy in te praten zodat ze alvast konden wennen aan het idee.

Gister kwam ik met Soraida overeen dat zijn Doppie zou nemen. Dit vertelde ik aan Brian. Aggie vond Brian echter later huilend op zijn bedje. Zijn hondje werd weggehaald en dit maakte hem erg verdrietig. Ik had dit toch niet goed ingeschat.

Meteen mijn beslissing teruggedraaid. Brian moest zelf ontzettend lachen om zijn eigen oplossing en dat was dat we Doppie zo dik moeten laten worden dat zij niet meer over het hek kan springen.

Straks gaan we dus naar Kooyman spullen om het hek te gaan verhogen. Hopen dat het afdoende is. Ze zal na de hekverhoging wel overgaan op graafwerk, dus dat zal ook het nodige aan blokken gaan kosten.

woensdag, juli 12, 2006

grotten van Hato
Samen met Chrisje en Sean naar de grotten geweest. De laatste keer dat Aggie en ik daar zijn geweest is jaren geleden met Miguelito van Nena. Toen stonden er nog van die stomme tuinkabouters in. Nu is het mooi opgeknapt en ik was aangenaam verrast.



Ik verwachtte dat Romy op de rem zou trappen op het moment dat ze voor die donkere ingang zou staan, maar het was juist Brian die dit keer de schijttebroek had aangetrokken. Op een gegeven bedacht hij de smoes dat hij vreselijk moest schijten. Maar daar trapte ik niet in. Ik denk dat hij toch door de aanwezigheid van Chrisje en Sean (die nergens last van hadden) verder is gegaan. Van vleermuizenpoeplucht krijg je honger dus meteen doorgereden naar de grotten van MacDonald.

Henk
Deze dagen is mijn oud collega Henk Rook op het eiland. Gisteren zijn we samen naar de ENNIA geweest om naar de oude schermen en collega's te kijken. Een persoonlijkheid als Henk wordt niet gauw vergeten zoals ook gister weer bleek. Henk en familie is 7 jaar geleden naar AEGON/USA vertokken maar heeft nog regelmatig heimwee naar ENNIA/Curacao.
Kleine kinderen worden groot: de tepelpiercings en hanekammen hebben inmiddels ook in het gezin Rook een plekje gekregen.

zondag, juli 09, 2006

Brian:"Zinedine Zinedane"
Romy: "Zididine Zidane"

Labels:

zaterdag, juli 08, 2006

terug
Het was fijn om te horen dat alles hier goed was gegaan. Soraida, Rebecca en andere vrienden en familie hebben de kinderen heel goed opgevangen, hiervoor zijn we ook heel dankbaar. Alleen Romy had als opmerking dat Rebecca soms strenger moest zijn. Zij moest ook "nee" zeggen tegen Brian, als hij vroeg om televisie te kijken. Volgende keer kunnen we Brian dus ook bij Romy achterlaten.

De beenmergpunctie viel achteraf gezien mee. Paul was heel sterk en heeft ging kik gegeven. Ik ben voor de zekerheid op een kruk gaat zitten nadat de arts vroeg of ik er wel tegen kon, sommige mensen vallen namelijk weleens flauw. Ik had gedacht een wit-achtige vloeistof te zien voor de beenmerg maar zag alleen maar bloed. Vervolgens heb ik maar een aantal "Ave Maria" en "Nos Tata" in mijn kop herhaald om de tijd een beetje te breken. Gelukkig was het snel voorbij.

Na de beenmergpunctie te hebben meegemaakt was het tijd om te splitsen zodat wij allebei nog een weekje de tijd hadden voor onze eigen familie en vrienden.

Ik ben naar Rotterdam afgereisd om Desiree & Vergil te bezoeken. Ik had voor haar een cd van "Macario Prudencia" meegenomen, daar is ze gek op. Riley wist via een chat-sessie met Reina dat ik bij Desiree was en voegde zich later bij de gezelschap, samen met zijn zoontje Sean Paul. Het was mooi weer en heel gezellig. Daarna met Riley naar zijn huis in Spijkenisse geweest en kennis gemaakt met zijn vriendin Dejanira (lief meisje). Hij had "masbangu" gegrild en had garnalen in een lekkere saus gemaakt (wel pika). Het is fijn om te zien dat het zo goed met hun gaat. Met Dineke heb ik ook een middag afgesproken in Rotterdam. We hebben bij het schouwburgplein nog lekker gegeten en bijgekletst op een terras.

In Den Haag ben ik met Wendy naar de "Park Pop" in het Zuiderpark geweest. Ondanks de regen hebben we gratis naar goede bands gekeken, zoals de franse band "Babylon Circus", de noorse band "Kaisers Orchestra" en de domincaanse reggaeton band "Ghetto Flow". Het was een gezellige middag! Verder in Den Haag veel met Leo en Reina (ook petekind van Paul en ik) gedaan. Met Leo nog in de tramm gereisd die hij zelf bestuurde en in de mannenafdeling van de Bijenkorf nog Reina zien werken. Verder lekker dominicaanse "Moro con chivo" bij de schoonouders van Leo, Rosa & Pedro, gegeten. Reina was 3 juli jarig en heeft haar verjaardag gevierd in "Villa Bleijenburg".




Riley had lekkere nasi gemaakt. Bij eetcafe "HNM" gegeten met Wendy, Leo, Reina, Rosa & Pedro. Bert werkt als kok hier. Het eten was dan ook met een extra scheutje liefde gemaakt.



In Oudenbosch bij Victor geweest die jarig was. Victor is de zoon van Nena, een hele goede vriendin van mijn boneriaanse oma en Victor is dus net als familie. Ook oude foto's gezien van de trouwerij van Victor toen Leo, Mayra (vrouw van Paito) en ik bruikdsjongen en bruidsmeisjes waren. Een leuke anekdote is dat toen Nena 95 werd, zij nog tegen mijn oma had gezegd: "Weet je nog hoe we de kinderen in huis opsloten en lekker met zijn tweeen even weggingen?" De hele familie moest er vreselijk om lachen omdat mijn oma voor ons ontzettend braaf is. Bij Victor, bijna mijn hele bonairiaanse familie die in Nederland woont gezien. Leo had een cubaanse vriend Evelio (alias Juan Pachanga) meegenomen en hebben samen met Paito muziek gemaakt op de tre, gitaar en clave. Het was dus weer heel gezellig!



Na Oudenbosch naar Zevenbergen geweest bij Liesje & Bart, om vooral Tanchonja en Werner te zien. Tanchonja wordt dit jaar 95 en is aan het dementeren. Het leuke is dat ze wel wist wie ik was. Ik vond dit natuurlijk prachtig omdat ze andere familieleden niet meer herkent. Na al die verhalen over haar dementie was het voor mij bijna ongelooflijk dat ze me alles wist te vertellen over de autoongeluk met Werner vorig jaar.

ccc

Werner zit door de autoongeluk in een rolstoel. Ik moet zeggen dat ik zijn "spirit" hoog vond. Het deed mij ontzettend goed om hun weer te zien en te horen dat Werner weer gaat werken.Tanchonja wou wel de volgende dag haar koffers hebben omdat ze naar Curacao terug gaat. Gelukkig is het weer over! Ook Alicia gezien, de kleindochter van Liesje & Bart. Volgens mij wordt zij een pittige tante!

Tenslotte ben ik naar Zandvoort aan Zee geweest om de band van Leo, "Barrio Latino", te zien optreden. Hier ook met Wendy, Riley, Dejanira, Sean Paul, Reina en haar vriend Jurandy (lieve jongen), Rosa en Pedro geweest. De band bestaat uit 7 leden van 6 verschillende afkomst: 1 Nederlander, 1 Turk, 1 Chileen, 1 Dominicaan, 2 Cubanen en 1 Antilliaan (Leo), en spelen latijns-amerikaans muziek. Leuk! De mensen op het strand gingen ook helemaal uit hun dak. Oude vrouwen die hun pareo's afhaalden om hiermee te zwaaien en alleen in hun bikini's verder dansten. Het was dus een gratis "leather show".



Roeli kon helaas niet erbij zijn. Hij is pas geopereerd en heeft de laatste tijd vaak pijn. Wendy en ik hebben hem dan ook bezocht in zijn appartement in Amsterdam. Er is gelukkig niks mis met zijn humor! We hebben Anty ook bezocht in Yburg in Amsterdam in haar WIBO-woning. WIBO betekent Wonen In Beschermd Omgeving, geen bejaardentehuis maar wel met de faciliteiten hiervan. Wat is Nederland een welvarend land, zeg!

Ja, en het werd tijd om terug te gaan. Loulou was naar Schiphol gekomen om ons te zien en tegelijk afscheid te nemen. Zij was de dag ervoor uit Groningen gekomen om een cursus in Amsterdam te volgen. Leuk om haar weer te hebben gezien! Leo was ook op Schiphol en handigde mij een papiertje over met een recept om Paul weer beter te maken. Dit recept had hij gekregen van een mexicaanse vriendin/zangeres: "Gemalen wortel van een leeuwentand". Rest ons nu om naar de dierentuin te gaan om een tand uit de leeuwenbek te trekken!

vrijdag, juli 07, 2006

scheren
Tijdens het bekijken van de vakantiefoto's merkte Brian mijn ongeschoren face op. Ik zei dus tegen hem dat ik mij toen niet had geschoren. Daarop zei Brian tegen mij: "Je had je schoor zeker niet meegenomen?".

Labels:

plesteesen & kompuitr
Tijdens ons verblijf in nederland vroegen we ons toch af wat de impact van ons buitenlands verblijf zonder hun op Brian en Romy zou zijn. Bij Brian uitte zich dat bij onze aankomst als volgt.

Brian had een rugzakje mee naar Hato genomen toen hij ons ging ophalen. Daarin zaten wat tekeningen die hij voor ons gemaakt had. Maar als eerste pakte hij er a-viertje uit met een vragenlijstje die ik moest beantwoorden. Hij vinkte de vakjes aan bij elk antwoord (vinkje bij positief antwoord, een kruisje bij ontkenning). Zijn enquete liep als volgt:
  • snoep (heb je gesnoept)?
  • gaat (hoe gaat het)?
  • oper (ben je geopereerd)?
  • klaar (ben je nu helemaal klaar)?
  • plesteesen (heb je een play station voor me meegenomen)?
  • kompuitr (heb je een computer voor ons meegenomen)?

    Labels: ,

  • woensdag, juli 05, 2006

    Updatje uit 0031
    Afgelopen donderdag nog wat computer cursussen gegeven aan mijn moeder en een Mac Mini gekocht. Vrijdag naar Budy en Lien (013) geweest en daar Argentinie naar huis zien gaan. Budy was boos.



    Zaterdag ochtend naar 00353 gevlogen. Aggie is bij Leo in 070 gebleven. Jules en mijn vader waren net die ochtend vroeg met de boot in Ierland aangekomen. Janet van Margaret logeerde logeerde nog bij mijn vader en Terry. Ik herkende haar meteen, alleen waren er wat meer rimpels bijgekomen.
    Die middag nog Engeland-Portugal gezien met Jules en Tim in een pub in Cork.




    Zondag zijn we naar Tim's flat in Cobh geweest. Mooi flatje met uitzicht over de haven. De drempel van zijn voordeur zat onder het bloed van de buurman die een tijdje geleden met zijn dronken kop de trap naar beneden was gestort. Tim vond hem 's ochtends in een grote plas bloed liggend voor zijn deur. Bernard woont ook in bij Tim's, al zit hij nu voorlopig even op Antartica.
    Die avond nog lekker ge-BBQ-ed, het Ierse vlees is echt geweldig. Overigens was het al die dagen mooi weer in 00353 en geen druppeltje regen gezien. Later op de avond met Tim biertjes gepakt in Cobh. Jules was inmiddels al naar Killarney afgereisd om in zijn nieuwe flat in te trekken. Hij deelt een huisje met een collega van hem.
    Na de biertjes in Cobh werd ik door een taxi afgezet bij Ashgrove en dacht wel even naar boven te lopen. Wist echter niet dat je op het pad naar boven 's avonds helemaal niets ziet door al die bomen. Ik dacht dat mijn ogen eerst even aan de duister moesten wennen maar dat gebeurde niet. Was best eng maar heb het gehaald.




    En dus maandag vroeg weer terug naar 0031. Wel handig hoor die Self Check in zuilen, heb hele lange rijen kunnen omzeilen. Shareen haalde me op op Schiphol en zijn naar Voorschoten gereden. Daar hebben we Aggie van het station opgehaald en eerst in in het dorp gewandeld. Daarna naar mijn oudere lagere school en oude ouderlijk huis. We mochten de school binnen. Hoorde toen nog een jongetje tegen zijn klasgenootje (of de lerares?) zeggen: "Rot op gore lesbie". De school was niet veel veranderd, maar kwam er laatst achter dat die over 2 jaar tegen de grond gaat.



    Inderdaad staat die rooie boom die mijn vader nog geplant het voor ons oude huis. We zijn ook nog naar het winkelcentrum geweest, maar helaas was de snackbar dicht. Het is wel allemaal heel groen geworden in Noord Hofland.
    Daarna tante Mia een onverwacht bliksembezoek gebracht. Ze was niet thuis toen we aanbelden maar kwam net op haar fiets aanscheuren toen we een briefje in haar brievenbus wouden achterlaten.



    Op naar Adelbert College. Dat was wel helemaal verbouwd. We kregen een complete rondleiding van de congierge die helemaal gefixeerd was op het beheersen van grote groepen, op vernieling gerichte jongeren. Helaas liet hij ons meer de nieuwbouw zien als het oude gedeelte. Heb nog wat schoolbanken zien staan uit mijn tijd daar.

    Dinsdag was een rustdag. Laat opgestaan en 's middags naar Loosduinen geweest om spullen in te kopen voor de gasten van die avond. 's Avonds kwamen dus Vincent, Ninon, Ferry en Alisa, Pierre en Heleen en Nora. Shareen was er al. Door het bezoek heb ik Brazilie - Frankrijk gemist maar er is meer dan alleen een WK.




    Woensdag laatste dag. Nog in Den Haag geweest met Shareen en mijn moeder en nog met Reina en Aggie op het terras bij de Zwarte Ruiter gezeten. Verder was het een dag van inpakken en opruimen. Eerst nog de oude computer van mijn moeder onder de douche gezet, maar later voor de zekerheid toch maar de hard disk eruit gesloopt.



    Donderdag is dag waar we aan een reis van totaal zo'n 16 uur begonnen (van voordeur tot voordeur dan). Tussenstop op St. Maarten is vervelend, kost toch zo'n 2 uur. Gelukkig hebben mijn Sudoku's de vliegtrip wat veraangenaamd. De kinderen stonden klaar op Hato en vooral Romy bleef niet stil.



    Resumerend, de verwachtingen die we hadden ten aanzien van de bezoeken aan de Daniel de Hoed kliniek waren (gelukkig) te hoog. Het is bij een gesprek en een beenmergpunctie gebleven. Eigenlijk dus goed nieuws. Blijf de pillen vooral slikken en we zien u wel weer terug bij resistentie. En daar heb ik natuurlijk helemaal geen haast mee.
    Na de punctie hebben we er een vakantie van gemaakt waarbij Aggie en in elkaar helemaal vrij hebben gelaten. Ik heb hierdoor veel tijd aan mijn familie kunnen besteden en ben daar dus o.a. alsnog voor naar Ierland gevlogen. Aggie heeft veel tijd met Leo en haar vrienden en familie kunnen doorbrengen. Al met al dus een goede formule.

    Ik ben van plan toch elk jaar even richting nederland en ierland te gaan. Dat wordt dan wel alleen en gebruik makend van de aanbiedingen van de luchtvaartmaatschappijen, anders wordt het te duur. Ik wil geen jaren meer hebben tussen het weerzien.

    Labels:

    maandag, juli 03, 2006

    kankahbuuht
    Mijn moeder liep laatst in haar upscale buurt in de Hofstad langs een jochie van een paar jaar oud. Hij vroeg haar: "Mag ik mijn vinger in jouw achterwerk steken?"

    eXTReMe Tracker