carnaval

Dit jaar de Gran Marcha en Despedida rustig gevierd. Jenny, Tico, Michael, Ruthlyne en fam, Budy en Lien en Jose en de kinderen waren dit jaar de 'die hards' die ook alle parada's hebben meegekeken bij ons op Plantersrust. De stoet was niet zo lang, ongeveer 35 groepen. Vroeger ging dat meer richting de 60 groepen. Je hoort ook steeds minder tumba.



Nadat de Gran Marcha voorbij was getrokken brak er precies tegenover ons een vechtpartij uit tussen een man en een aantal vrouwen. Je hoefde geen medelijden met die vrouwen te hebben, dat waren felle kenau's waarbij er een met hoge hak richting kruis kring. Aggie meteen de politie bellen maar in plaats van 911 belde 199 en kreeg de CRS aan de lijn. Dat is de instantie die je moeten opbellen bij auto-ongelukken.

Die avond zijn we nog gaan BBQ-en bij Errol & Ruthlyne.



De Marcha di Despedida (laatste optocht) arriveerde ontzettend laat. Quito en ik hebben aan het begin van de avond de route 'stroomopwaarts' afgelopen maar zelfs na een groot gedeelte van de Roosevelt te hebben afgewandeld konden we nog geen kop van de parada zien. Toen Momo eenmaal werd aangestoken om 12 uur was de stoet bij Plantersrust pas halverwege. We waren pas om 3 uur thuis.

Voor onze plek is een schuine wand van natuursteen waar velen van ons op zitten wanneer de stoet voorbij trekt. De meeste foto's die ik maak zijn van de kinderen zittend op deze wand. Normaal loop ik als een berggeit over deze wand. Maar tijdens Despedida ging het even mis want ik raakte mijn evenwicht kwijt en de zwaartekracht nam over. Gelukkig stond er een nederlander 'onder' mij aan wie ik mijn kinetische energie kon doorgeven. Hij op zijn beurt ging nu richting het carnavalgebruis maar als een acrobaat kon hij zich tegen een lantaarnpaal staande houden. De volgende halte had toch echt een zee van mensenhoofden en rugleuningen geweest.