nieuwe gitaar

Al op de tweede dag van mijn verblijf in NL had ik al mijn nieuwe gitaar gekocht. Op de laatste dag belde ik netjes de KLM op om door te geven dat mijn gitaar ook meereisde. Hij kon niet mee, hij paste niet in de bagagerekken. Of in het ruim of een extra stoel reserveren voor de gitaar! Dus mijn gitaar belandde in de kofferbak van Vincent.

In het vliegtuig vroeg ik de purser waarom het allemaal zo moeilijk moet. Zij antwoorde mij dat ik nooit had moeten bellen maar dat ding gewoon mee had moeten nemen. Er is altijd opbergruimte zat in zo'n kist. "We zijn te groot geworden" zei ze.

Gelukkig zou Vincent's vader Peter twee weken later naar Aruba komen en hij was zo aardig en bereid om die gitaar voor mij mee te sjouwen. Het was nog even spannend of hij de gitaar nog aan boord zou krijgen. "Hoeveel snaren heeft een gitaaar" vroeg de veiligheidsbeamte en Peter had opeens een mond vol tanden. Overigens, met stalen snaren kun je de piloot wurgen!

Vanochtend ben ik de gitaar op gaan halen. Om half 10 was ik op Aruba. Peter heeft me opgehaald. Ik heb zijn zoon Mark en dochtertje (russische naam, heb ik niet onthouden) ontmoet en heb daar anderhalf in hun gastvrijheid doorgebracht. Grappig dat ik Vincents familie in Aruba heb ontmoet in plaats van Amsterdam.

Om half twee landde de gitaar en ik op Curacao. Eindelijk is ie er dan. De moete waard? Jazeker. Dat ding klinkt geweldig. En geweldig natuurlijk dat Peter het ding voor mee mee heeft willen nemen.

Overigens, dat ik er zo beroerd uit ziet heeft te maken met het feit dat ik gister tot laat heb opgetreden en vanochtend om kwart over zes er al uit moest.