Betty & Bjorn uit Bonaire

Verleden week hadden we Betty (zus van Budy) en Bjorn (zoontje van Aggie's neef Omar) op bezoek uit Bonaire. Brian en Romy kenden Bjorn van eerdere trips op Bonaire. Bjorn sliep bij Brian op de kamer en Betty bij Romy. Maandag was Bjorn jarig. Al zingend maakten wij hem die ochtend wakker. Maar hij reageerde heel mat. Bleek dat hij koorts had. Pas op Bonaire zou hij weer beter worden.

Bjorn vroeg bij elk stadion waar we voorbijreden of dat SDK was. Ook was hij ook elke keer verrukt wanneer we langs een fast food reden. Bonaire bezit nog de rijkdom (voor anderen armoede) om bijna geen fast food joints te hebben.

Zaterdag hebben we hun meegenomen naar de struisvogelfarm. Waren ze beide nog nooit geweest. Halverwege de tour moest gaf Brian opeens heel paniekerig aan dat hij nodig moest poepen. Hij en ik mochten te voet het parcoers naar het restaurant afleggen wat heel leuk was. We moesten in het midden van de weg blijven lopen. De mannetjes kunnen dodelijk aggressief zijn.

Zondag dagje Bandabou. Helaas waren we niet de enigen. Overal was het druk. We wilden eten in Janchi's maar als het daar druk verliest het oude obertje overzicht en worden mensen die later binnenkomen eerder geholpen. Daar kan ik heel slecht tegen en liepen we (wederom) de tent uit. We hebben toen gegeten bij het restaurant op de punt van Westpunt zelf. Vroeger aten we daar vaak met mijn vader. Nu zal ik het niet aanraden. Het is er een amateuristisch zooitje en prijs-kwaliteit is geheel uit balans. Niet doen dus.

Dinsdag vlogen Betty & Bjorn weer terug. Vlak voor de terugvlucht moesten er nog wat Big Mac's gekocht worden voor het thuisfront op Bonaire.