Shon Mi

Vandaag hebben we Shon Mi Schotborg begraven.

Bij hem werd precies 2 jaar geleden melanoom geconstateerd. Toen Aggie uit het ziekenhuis werd ontslagen van haar borstkanker operatie kwamen we Shon Mi en Jose tegen zittend op een bankje in de gang bij de Radiologie. En vanaf dat moment zijn we door het lot verbonden gebleven.

Aggie herstelde en met Shon Mi leek het aanvankelijk ook goed te gaan na zijn operatie. Maar helaas bleek dit later toch niet zo te mogen zijn. De ziekte zette door en ging hij met het hele gezin naar Nederland om daar behandeld te worden. Na maanden wachten bleken ze hem daar toch niet te kunnen helpen en keerden ze weer terug naar Curacao. Ik geloof dat sinds die tijd zijn toko Villa Maria ook niet meer open is gegaan. De toko waar de ICT afdeling van de ENNIA de tienerparade aftrapte met een soep (of frikandel).

De dag dat ik hoorde dat ik aan leukemie leed, kwamen we Shon Mi en Jose tegen in de wachtkamer van de oncoloog. Zij waren de eersten die we het slechte nieuws hebben kunnen vertellen. Shon Mi legde toen zijn arm om mij heen om me te troosten. De rollen waren even omgedraaid. Onze medische 'strooptochten' langs ziekenhuizen en wachtkamers bleven elkaar doorkruisen.

Het laatste halfjaar ging het toch duidelijk minder met Shon Mi. De laatste keer dat we met hun zijn gaan zwemmen was zijn blik en lichaam sterk veranderd. Hij leek leeg en verslagen en moest van de kant toezien hoe ik wel met zijn kinderen in het water kon spelen.

De laatste weken ging het wel erg hard achteruit met Shon Mi en heeft hij moeten lijden. Zijn overlijden is dan ook deels als een verlossing ervaren. Hij is op Valentine's Day gestorven, thuis in het bijzijn van Jose, docher Elenita en ik geloof ook zijn moeder. Vandaag is hij begraven op het kerkhof aan de Roodeweg. De rouwstoet moest nog een stuk tussen de carnavalsbouwsels rijden. Shon Mi hield van de carnaval dus daar zal hij geen probleem mee gehad hebben. Mijn taak vandaag was de kransen in mijn pickup naar het kerkhof te vervoeren. Ik vond het mooi dat ik bijrolletje had in de begrafenis van Shon Mi.

Uiteraard kennen we Shon Mi en Jose niet alleen van de wachtkamers en laboratoria. Ten eerste is Jose al 10 jaar een collega van mij. We kwamen wel eens bij hun aan de toko en hebben er nogal wat ICT feestjes gevierd. Brian en Romy spelen graag met hun Luis, Bernardo en Carlo. Shon Mi is altijd een leuke gastheer geweest. En steevast eidigden de borrels bij hem met goede discussies over van alles en nog wat. Daar hield hij van.