maandag, juli 17, 2006

into thin air
Afgelopen gisteren zijn we met een grote club en zonder zuurstoftanks de Christoffelberg op gegaan. Omdat de beklimming in de hete zon lastig en vervelend is, eistte Aggie dat we precies rond de openingstijd (06:00) voor het hek moesten staan. Op een kwartiertje na gelukt, we moesten namelijk en Beca en Corah-Chrisje-Sean ophalen.



Cyrillia moest al meteen achter haar kinderen aan en die waren volgens mij als eersten op de top. Daarna volgenden de Schotborgjes onder leiding van grote-broer-uit-nederland Emiel. Daarna kwam er een klein karavaantje binnen gevormd door Perret-Gentiltjes en de Jongetjes: Chrisje, Sean, Brian en Romy. Deze vier waren op eigen houtje vertrokken en totaal vergeten dat er nog zoiets als ouderlijke macht bestond. Toch maakte ik me niet zo druk, kinderen klimmen veel natuurlijker en behalve Sean misschien was de groep behoorlijk verstandig. Ook was Femy Aalse, vriendinnetje van Romy, was al snel op de top maar haar vader (Kenneth) en moeder (Goody).

Pas veel later bereikten Usi en familie de top inclusief Rebecca. Direct gevolgd door Corah en mij. Aggie ging erg slow en die hebben we ongeveer op de helft achter moeten laten. Ruthlyn en Caroley vielen al eerder af geplaagd door sanitaire moeilijkheden.

Op de top was het erg druk, vond er mijn kinderen weer terug en het deed me erg denken aan dit. Het is trouwens heerlijk daar boven. Je kunt overigens ook al om 4 uur 's ochtends de berg beklimmen zodat je de zon kunt zien opkomen. Wel zaklampje meenemen.





Toen ik weer aan de afdaling begon kwam ik vlak onder de 'summit' Aggie tegen. Die was in haar eentje met veel doorzettingsvermogen en zonder zeikende echtgenoot verder geklommen. Vanaf het hoogste punt van het koninkrijk belde ze Leo (1m onder de zeespiegel) op die die dag jarig was.



Tijdens de afdaling kwam Aggie nog even klem te zitten. Eerst foto gemaakt en daarna te hulp geschoten. Uiteindelijk bereikte Aggie om ongeveer 11:00 weer de voet van de berg. Daarna met zijn alleen naar Klein Knip. Vooral de kinderen hebben daar allemaal leuk met elkaar gespeeld en die hebben er een leuke dag aan over gehouden.



Ik vond het geweldig dat Aggie de top bereikte en ook dat de kinderen zelf de top hebben bereikt. Ikzelf voelde me overigens sterk en mijn conditie is prima. Ik had best nog een tweede keer die berg op willen gaan. Volgende maand ga ik het weer doen. Misschien wel om 04:00 uur.

Labels:

7 Comments:

Anonymous Donna said...

Jeetje, Christoffelberg beklimmen dat is voor mij zeker 18 jaar geleden dat ik 'm beklommen heb.

Arme Aggie die vast kwam te zitten. Heeft ze niet ge^%#%^$#&^$ omdat je die foto maakte voor je haar ging helpen.

Ik wist niet dat je ook om 04:00 uur de berg kan beklimmen. Dat wil ik ook doen, maar dan wel in een groot groepje want met z'n tweeen of vieren in de donker...... neeee.
Btw leuke foto's

3:36 PM  
Anonymous Aggie said...

Ja Paul: 1-0
Volgende keer is het voor mij ook eerst uitlachen en dan pas helpen!

5:58 PM  
Blogger Paul said...

@donna: ze had geen tijd om te vloeken
@aggie: moehaha

6:14 PM  
Anonymous tuti said...

volgende maand....echt?????!

10:24 PM  
Anonymous Donna said...

Als ik jullie verhaaltjes lees en de foto's bekijk krijg ik steeds meer zin om op Cur te komen wonen met mijn gezinnetje. We zijn ermee bezig sinds vorig jaar dat we op vakantie zijn geweest, maar ja je weet op de antillen gaat alles poco, poco. Ik moet dan ook pasenchi (geduld) hebben. Dus blijf leuke verhaaltjes vertellen.

PS. Weet niet hoe je geduld in het papiamentu schrijf.

3:35 AM  
Blogger dineke said...

Aggie ging misschien wel slow, maar ze had tenminste gympen aan! Toen ik voor het eerst de Christoffel opging met haar, ongeveer 20 jaar geleden ging ze op haar badslippers!!! Het zag er nu cool uit hoor Aggie!
Dineke

5:12 PM  
Anonymous aggie said...

@Dineke: thanks for the support!

10:06 AM  

Een reactie plaatsen

<< Home

eXTReMe Tracker